Google Website Translator

2555-08-22

งานประกวดกับ ปตท.(ptt comiccontest 2-plastic story)


ptt comiccontest2 : plastic story.
                                                                                                       ขวดหนึ่งใบกับเด็กชายตุ้มเม้ง                                                                                                                                                                                                                                                                                                           
                                                                                                                             โดย...........เกียรติชัย มาไกล
ออด.....ด..ด…..” เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นตอนสามโมงพอดี “เอาละนักเรียน ครูคิดว่าสิ่งที่พวกเราเรียนรู้กันในวันนี้ คงจะมีประโยชน์ต่อพวกเราไม่มากก็น้อยนะ” ครูวัลภาพูดขึ้นมาหลังได้ยินเสียงออดยาว “นักเรียนทำความเคารพ” ตุ้มเม้งพูดนำเพื่อนเพื่อเคารพครูสาว “สวัสดีครับคุณครู” ทุกคนพูดอย่างพร้อมเพรียงกัน หลังจากที่ทุกคนเก็บสัมภาระและแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง  เด็กชายตุ้มเม้งซึ่งดำรงตำแหน่งหัวหน้าห้องเดินลัดเลาะเข้าซอยข้างโรงเรียน  จุดหมายของเด็กชายคือบ้านเช่าราคาถูกในสลัมท้ายโรงเรียน  “วันนี้เราต้องทำให้พ่อประหลาดใจแน่”  เด็กชายรำพึง  วันนี้ที่โรงเรียนสอนให้เด็กรู้จักวิธีรีไซเคิลพลาสติกเก่าทิ้งแล้ว  เพื่อกลับมาใช้ประโยชน์ใหม่ คุณครูสอนหลายอย่าง  แต่เด็กชายตุ้มเม้งนึกในใจหนึ่งอย่างและมันทำให้พ่อของเขาเซอร์ไพร้ส์แน่นอน เด็กชายนึกกระหยิ่มอยู่ในใจ  ในสมองคิดถึงขวดน้ำพลาสติกที่เขาเก็บไว้หลังบ้าน 8 ใบ  กับช่องระเบียง 8 ช่อง  พอถึงบ้านเด็กชายก็ลงมือทันที  เวลาผ่านไปสักพักเด็กน้อยหันไปมองนาฬิกาข้างผนัง  “ต้องเร่งมือแล้ว ใกล้เวลาที่พ่อจะกลับมาแล้ว”  เด็กชายกำคัตเตอร์บรรจงกรีดลงบนขวดน้ำพลาสติก  “อ้าวเผลอกรีดแรงไปหน่อยขาดซะแล้ว.....ตายละขวดหมดพอดีเลย”  เด็กชายพูดอย่างหัวเสีย  “ไม่เป็นไรออกไปหาข้างนอกคงมี”  เด็กชายมีความหวังขึ้นมา  เขาลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งออกไปนอกบ้านอย่างรีบเร่ง  เด็กชายเดินหาขวดร่วมครึ่งชั่วโมงแล้วแต่ไม่มีวี่แววว่าจะเจอขวดน้ำที่ตามหา เด็กชายเดินคอตก พลันสายตาเหลือบไปเห็นชายหนุ่มคนข้างบ้านถือขวดน้ำแล้วยกขึ้นดื่ม  “นั้นไงเขาดื่มใกล้หมดแล้ว  เดี๋ยวเขาก็ต้องทิ้ง .....อ้าวเฮ้ย  ปาไปไหนน่ะ”  เด็กชายมองขวดน้ำเปล่าลอยตามแรงเหวี่ยง......แล้วไปตกแหมะอยู่ตรงลานสนามหญ้าบ้านตาปุ่น  “ตายละหว่า  ดันไปตกใกล้ไอ้ดำจอมโหดซะด้วย  ทำไงดี”  เด็กชายยืนมองขวดน้ำพลาสติกซึ่งบัดนี้นอนแอ้งแม้งอยู่ข้างไอ้ดำ  สุนัขพันธ์ไทยหลังอานจอมโหดเด็กชายนึกถึงวีรกรรมของมันตอนที่กัดขาเจ้าขโมยโชคร้ายที่ดอดเข้าบ้านตาปุ่นครั้งที่แล้วจนขาเหวอะ  เด็กชายหน้าซีดทันที แต่เขาคิดว่ายังไงซะจะต้องหาวิธีเอามันมาให้ได้เด็กชายคิดจนหน้านิ่ง  ตอนนี้ไอ้ดำกำลังหลับ  “ไม้ยาวๆไงละเจ้าเซ่อ”  เด็กน้อยพูดกับตัวเองพร้อมกับวิ่งกลับไปที่บ้าน  เขากลับมาพร้อมไม้ยาวๆท่อนหนึ่งเด็กชายบรรจงสอดไม้ด้ามยาวลอดรั้วบ้าน ตรงเข้าหาขวดน้ำอย่างระมัดระวัง  “แกร่ก..ก”  เสียงไม้กระทบขวดเด็กชายเห็นหูไอ้ดำกระดิกหนึ่งทีแล้วมันก็ค่อยๆลืมตาขึ้นพร้อมกับจ้องเขม็งมาที่เขา  “แฮ่......ๆ” เจ้าหมาโหดคำราม แฮ่ๆ เด็กน้อยหน้าซีดเผือด หัวใจเต้นตูมตาม คล้ายจะเป็นลมแดด  “เอาไงดี  เอาไงดี  หูดีชะมัดเลยไอ้หมาบ้าเลือด”  เด็กน้อยหงุดหงิด  “จะทันไหมเนี่ย......พ่อใกล้จะกลับมาแล้ว”  เด็กชายกระวนกระวายและทันใดนั้นเขาก็นึกแผนเด็ดออก  หัวสมองปิ๊งเหมือนนักเขียนการ์ตูนในหนังสือการ์ตูนตลกเล่มละ15บาทชอบทำเวลาคิดแก็กออก  “แผนล่อเสือออกจากถ้ำ”  เด็กน้อยเอามือเท้าเอวแล้วแหงนหน้าขึ้นฟ้าแล้วหัวเราะเบาๆ  “หึ หึ”  เด็กชายล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วดึงเอาสิ่งหนึ่งออกมา  ซึ่งตามแผนแล้วเขาต้องเหวี่ยงขนมปังที่กินเหลือจากกลางวัน  เข้าไปให้ไอ้ดำมันกินและจังหวะนั้น เขาจะใช้ไม้เขี่ยเอาขวดออกมา  เด็กชายพร้อมลงมือตามแผน  “เฟี้ยว.......ตุ๊บ”  ขนมถูกโยนห่างจากไอ้ดำจอมโหดประมาณ 2 เมตรไอ้ดำเบิกตาโพลงพร้อมกับกระโจนตัวขึ้นกลางอากาศหมายขย้ำเจ้าเศษขนมปังให้หายไปในพริบตา  “ดึ๋ง...”  เสียงเชือกตึงเพราะแรงดึงของไอ้ดำที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศกับเชือกอีกด้านที่ผูกไว้กับเสาบ้าน  “ผลั่ก.......แอ่ก ก”  ไอ้ดำถูก
เหวี่ยงลงบนพื้นอย่างแรงจนร้องเสียงหลง  “ตายห่ะ.......เชือกยาวไม่พอ เวรกรรม”  เด็กน้อยสบทอย่างอารมณ์เสียพสายตาประสานกับเจ้าดำที่มองมาอย่างมาดร้าย  พร้อมกับครางเสียง  “แฮ่.......แฮ่”  อยู่ในลำคอ  ตุ้มเม้งหน้าซีดอีกครั้ง เด็กน้อยด่าทอตัวเองอยู่ในใจว่า  “ทำไมน้อเด็กหน้าตาดีอย่างเขาถึงได้มีความคิดตื้นเขินนักก็ไม่รู้”  เด็กชายนั่งพิงกำแพงหน้าบ้านตาปุ่น  เหลือบตาขึ้นมองก้อนเมฆพร้อมกับคิดแผนสองต่อทันที  “ยืมมือฆ่า”  เขาปิ๊งขึ้นมาอีกครั้งสายตาเด็กชายจ้องมองไปที่ออดหน้าบ้านตาปุ่นพร้อมกับเอื้อมมือไปกดออด.... เดี๋ยวตาปุ่นต้องออกมา  จากนั้นเขาก็บอกให้ตาปุ่นโยนขวดน้ำมาให้เขาเท่านั้นก็จบ  “ฉลาดจังเลยเรา  หล่อด้วยตะหาก”.....“อ๊อด.....ออด”  เสียงออดดังอยู่ในบ้านพร้อมกับเสียงหนึ่งดังลอดออกมา  “หมาที่ไหนมากดออดว่ะ  คนกำลังหลับสบาย เดี๊ยะออกไปบ๊องหูให้ซักที”  เสียงนั้นทำให้เด็กชายดึงมือกลับทันที  “เหวอ....โหดกว่าไอ้ดำอีกแหนะ”  เด็กน้อยพูดพร้อมทิ้งตัวลงนั่งที่เดิมพร้อมกับคิดแผนใหม่อีกครั้งและเขาก็คิดออกในทันที  “แผนนี้ก็แล้วกัน”  ตุ้มเม้งพูดพร้อมกับยืนขึ้นจ้องตาประสานกับไอ้ดำแบบไม่กลัว  “โฮ่ง  โฮ่ง ...ๆๆๆ”  ไอ้ดำเริ่มเห่า  “เห่าอยู่ได้หนวกหูนะโว๊ย”  ตาปุ่นลงเท้าปึงปึง  “อ้าวตุ้มเม้งเองเรอะ  มีธุระอะไรเหรอไอ้หนู”  ตาปุ่นพูดพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน  “ตาปุ่นช่วยหยิบขวดนั้นโยนให้หนูทีสิครับ”  เด็กชายบอก  ตาปุ่นเดินตรงมาหยิบขวดแล้วออกแรงเหวี่ยงมันข้ามรั้ว  เด็กน้อยยืดสุดตัวแต่เขารับพลาด ขวดเจ้ากรรมลอยข้ามหัวเขาไปตกอยู่กลางถนน  พร้อมกับการมาของรถเก๋งสีดำคันงาม มันตรงมาหาเจ้าขวดใบเล็กและกร๊อบ เต็มๆกลางล้อเหลือแต่เศษพลาสติกแบนแต๊ดแต๋  ติดอยู่กับพื้นถนน โอ้หม่ายก็อด..ด  เด็กน้อยยืนจ้องมอง มือกุมขมับอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจเดินคอตกกลับบ้าน   เวลาต่อมาพ่อของเขาก็มาถึงบ้านตามเวลาเลิกงานปกติ  วิโรจน์แปลกใจที่อยู่ๆก็มีกระเช้าพลาสติกห้อยอยู่ตามช่องระเบียงแกว่งไปแกว่งมา  ภายในบบรจุต้นคุณนายตื่นสายดอกของมันสีฟ้าสวยงาม  “โอ้โห  นี่ทำเองเลยหรอคนเก่ง”  พ่อชม “แต่เอ๊ะ....ทำไมช่องสุดท้ายไม่มีล่ะลูก”  วิโรจน์ถาม  “ผมหาขวดอีกใบไม่ได้ครับพ่อ”  เด็กน้อยก้มหน้าพูดเสียงเครือง  เหมือนอยากจะร้องไห้  “อ่ะนี่ เอาไปสิ”  วิโรจน์ยื่นขวดน้ำพลาสติกที่เขาล้วงออกมาจากกระเป๋าส่งให้  “พ่อมีอยู่ใบหนึ่งพอดีเลย”  เขายืนขวดให้ลูกชายพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ  เขาดีใจที่ลูกชายตัวน้อยของเขารู้จักการนำพลาสติกที่หลายคนมองว่าเป็นแค่ขยะ  กลับมาทำใหม่ ซึ่งผู้ใหญ่หลายคนมองข้าม คุณค่าของมันไปแล้ว “หิวน้ำจังเลย”  วิโรจน์แกล้งพูดขึ้นลอยๆ  เด็กน้อยลุกพรวดพราดวิ่งตรงไปที่ตู้เย็น แล้วหยิบน้ำส่งให้พ่อของเขา วันนี้เป็นวันที่สองพ่อลูกมีความสุขอีกวันหนึ่ง สองพ่อลูกช่วยกันทำกระเช้าอีกใบ  พร้อมกับหัวเราะกันคิกคักอย่างมีความสุข
                                                                                                                                จบบริบูรณ์             

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น